Μια κοινοβουλευτική επίσκεψη στην Κωνσταντινούπολη, αποτελεί πάντα μια ενδιαφέρουσα πρόκληση, ιδιαίτερα όταν τα θέματα που απασχολούν την ημερήσια διάταξη, αφορούν την ακανθώδη ενταξιακή πορεία της Τουρκίας. Μιας χώρας, με πάμπολλα εσωτερικά προβλήματα τα οποία με περισσή δεξιοτεχνία αποκρύβει, ακολουθώντας μια επιθετική διπλωματική πολιτική και καταστρατηγώντας πολλές φορές τις φωνές  των δικών της πολιτών.

 

Η συμμετοχή μου στις 25-26 Μαίου 2010, στην 64^η Σύνοδο της Μικτής Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Ευρωπαϊκής Ένωσης-Τουρκίας, μου έδωσε την ευχέρεια να ακούσω αλλά και να παρέμβω σε πάμπολλες περιπτώσεις για αποκατάσταση της αλήθειας.

 

Την πρώτη μέρα είχαμε την ευχέρεια να ακούσουμε τις φωνές διαμαρτυρίας πολλών Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων (ΜΚΟ). Ακούσαμε τις διαμαρτυρίες γυναικείων οργανώσεων, που απαντώντας σε δικές μας ερωτήσεις,

επιβεβαίωσαν τα εγκλήματα τιμής σε βάρος γυναικών και κοριτσιών, τους αναγκαστικούς γάμους, την ανυπαρξία γυναικών στην αγορά εργασίας και στα κέντρα λήψης αποφάσεων, την καταστρατήγιση των δικαιωμάτων των παιδιών σε πολλές περιπτώσεις. Ακούσαμε τις περιβαλλοντικές οργανώσεις να διαμαρτύρονται πως δεν συμμετέχουν στη λήψη αποφάσεων. Να διαμαρτύρονται πως δεν ενημερώνονται για περιβαλλοντικά θέματα και προγράμματα και πως στη χώρα τους οι  ευρωπαϊκές πολιτικές για συμμετοχική δημοκρατία, καταστρατηγούνται .

 

‘Οταν ξεκίνησαν οι επίσημες επαφές με κυβερνητικούς αξιωματούχους, υπουργούς και βουλευτές, το απόγευμα της ιδίας μέρας και την επομένη, η προηγούμενη εικόνα ανατράπηκε. Ακούσαμε ωραιολογίες και ευχολόγια. Στα θέματα πολιτικής υφής, ακούσαμε ξανά και ξανά τον τουρκικό μεγαλοϊδεατισμό να αυτοπροβάλλεται και τους εκφραστές των τουρκικών πολιτικών θέσεων, να επαίρονται πως όχι μόνο ασκούν σημαντικότατο ρόλο «ειρηνοποιού» στην ευρύτερη γεωστρατηγική μας περιοχή, αλλά και πως προτίθενται να ασκήσουν παρόμοιο ρόλο παγκόσμια. Ο μεγαλοϊδεατισμός τους, εκδηλώθηκε πλειστάκις. Όταν αναφέρονταν στο ρόλο τους ως ενεργειακός αγωγός, ως επενδυτής πυρηνικής ενέργειας, ως δυνατός οικονομικός παίκτης που φιλοδοξεί να συμπεριληφθεί στους G8. Κόμπαζαν πως η οικονομία τους είναι πιο ανθηρή από την ΕΕ και την ίδια ώρα, έκλαιγαν την μοίρα τους, γιατί δεν αρκούσαν τα ευρωπαϊκά κονδύλια για τα διάφορα αναπτυξιακά και άλλα προγράμματά τους.

 

Όσον αφορά την Κύπρο. Επανειλημμένα αναφέρθηκαν στο σχέδιο Αννάν, στην ανάγκη όπως η ΕΕ τηρήσει τις υποχρεώσεις της έναντι των Τ/κ και ζητούσαν επίμονα το άνοιγμα όλων των κεφαλαίων και του κεφαλαίου ενέργειας, αφήνοντας αιχμές κατά της Κύπρου, για παρεμπόδιση του ανοίγματος του.

 

Η όλη επιθετική τους στάση και η αντιδημοκρατική μεθόδευση που ακολουθήθηκε όσον αφορά τη διαχείριση του χρόνου της συζήτησης , η ένταση που πολλές φορές δημιουργήθηκε επαλήθευσαν με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο πως κάθε άλλο παρά η Τουρκία συμμορφώνεται με τους όρους της ΕΕ.

 

 Αντίθετα μάλιστα.  Επιδιώκει να επιβάλει τους δικούς της όρους, να κομπάζει και να καγχάζει, να δίνει μαθήματα σε όλους και για όλα. Όταν  χρειάζεται βέβαια, με την ίδια ικανότητα  κλαίει, πότε για την ούτω αποκαλούμενη «απομόνωση των τ/κ» και πότε για τα πενιχρά οικονομικά βαλάντια που της προσφέρονται εκμαιεύοντας την συμπαράσταση όσων αφελών συγκινούνται.

 

 Το σίγουρο είναι πως η Τουρκία αλλάζει μάσκα κατά το δοκούν, πρωταγωνιστώντας όμως στο ρόλο του  «πολιτικού χαμαιλέοντα». 

 

26.05.2010