Η 36η επέτειος του δεύτερου γύρου της τουρκικής εισβολής του 1974 έρχεται να υπενθυμίσει σε όλους μας το χρέος για συνέχιση της αντίστασης στην τουρκική κατοχή και για συνέχιση του αγώνα και της διεκδίκησης των δικαίων και των δικαιωμάτων μας.

 

Τριάντα έξι χρόνια μετά, η Τουρκία δεν έχει δώσει οποιαδήποτε ένδειξη ότι μετακινείται από τις αδιάλλακτες θέσεις της. Επιχειρεί με διάφορα τεχνάσματα την αποενοχοποίησή της και μεθοδεύει την αναγνώριση του παράνομου κατοχικού καθεστώτος με το πρόσχημα της άρσης της «απομόνωσης» των τουρκοκυπρίων.

 

Βρισκόμαστε σε μια νέα φάση, σε μια νέα περίοδο του κυπριακού προβλήματος. Όλες οι πολιτικές δυνάμεις του τόπου οφείλουμε να συστρατευθούμε στον κοινό αγώνα στη βάση των κοινών στόχων και των κοινών προσδοκιών ενισχύοντας τη διαπραγματευτική θέση της δικής μας πλευράς. Συστράτευση και ενότητα υπαγορεύουν οι κρίσιμες στιγμές που περνούμε και οι ακόμα πιο κρίσιμες εξελίξεις που μάς αναμένουν. Συστράτευση, ενότητα και κοινή δράση στη βάση μιας διεκδικητικής στρατηγικής και τακτικής προς αντιμετώπιση και απόκρουση των τουρκικών μεθοδεύσεων και επανατοποθέτηση του κυπριακού στην ορθή του βάση ως πρόβλημα εισβολής και κατοχής.

 

Η μέχρι τώρα πολιτική και τακτική της τουρκικής πλευράς δεν μας επιτρέπουν να αισιοδοξούμε για την πάρα πέρα πορεία των πραγμάτων. Γνωρίζουμε ωστόσο πολύ καλά ότι αν τα Ηνωμένα Έθνη, η Ευρωπαϊκή Ένωση και οι ισχυροί παράγοντες της διεθνούς κοινότητας υπερασπιστούν, ως οφείλουν, το διεθνές δίκαιο και τις πανανθρώπινες αρχές και αξίες, με λίγα λόγια αν εκπληρώσουν τις δικές τους ευθύνες έναντι της Κύπρου και του λαού της, θα συμβάλουν τα μέγιστα στην προώθηση του κυπριακού προς την κατεύθυνση της ορθής λύσης.