• Ο Σπύρος Κυπριανού, γεννήθηκε στη Λεμεσό, το 1932.
• Ο Πρόεδρος Κυπριανού νυμφεύθηκε την Μιμή και απέκτησαν  δύο υιούς.
• Η λογοτεχνία, η μουσική και τα σπορ, ιδιαίτερα το κολύμπι, αποτελούσαν τις απασχολήσεις του Προέδρου Κυπριανού κατά τις ελεύθερες ώρες του.
• Φοίτησε στο Δημοτικό Σχολείο και στο Ελληνικό Γυμνάσιο Λεμεσού.  Παρακολούθησε οικονομικά και εμπορικά στο City of London College, όπως επίσης και συγκριτικό δίκαιο (1950-1951). 
• Σπούδασε νομικά στο Gray´s Inn από όπου πήρε το πτυχίο της Νομικής το 1954 (Barrister at Law).

Δράση προ και κατά τη διάρκεια του αντιαποικιακού αγώνα.

• Κατά τη διάρκεια της φοίτησης του στο Λονδίνο ίδρυσε την Εθνική Φοιτητική Ένωση Κυπρίων Αγγλίας (ΕΦΕΚΑ), και διετέλεσε πρώτος Πρόεδρος της κατά την περίοδο 1952-54.
• Το Φεβρουάριο του 1952 διορίστηκε Γραμματέας στο Λονδίνο του αειμνήστου Αρχιεπισκόπου Μακαρίου, Εθνάρχη της Κύπρου.
• Το 1954 διορίστηκε Γραμματέας της Εθναρχίας στο Λονδίνο και αργότερα Αντιπρόσωπος της Εθναρχίας στο Λονδίνο.  Η διαφωτιστική προσπάθεια εντάθηκε με την έναρξη του απελευθερωτικού αγώνα στην Κύπρο το 1955.
• Για τη διαφωτιστική δραστηριότητα του στην Αγγλία εξαναγκάστηκε από τις αγγλικές αρχές να εγκαταλείψει το Λονδίνο τον Ιούνιο του 1956 και να μεταβεί στην Ελλάδα.
• Αντιπροσώπευσε την Εθναρχία Κύπρου στη Νέα Υόρκη από τον  Αύγουστο του 1956 ως τον Μάρτιο του 1957.
• Το Μάρτιο του 1957 επέστρεψε στην Αθήνα. Μπόρεσε ύστερα να γυρίσει στη θέση του στο Λονδίνο ως Αντιπρόσωπος της Εθναρχίας . Παρέμεινε στη βρετανική πρωτεύουσα μέχρι της υπογραφής των Συμφωνιών Ζυρίχης – Λονδίνου για την ανεξαρτησία της Κύπρου και επέστρεψε στην Κύπρο με τον Αρχιεπίσκοπο Μακάριο το Μάρτιο του 1959.
• Κατά τη διάρκεια της μεταβατικής περιόδου αντιπροσώπευσε την Ελληνική Κυπριακή πλευρά στη Διάσκεψη των Αθηνών για τη σύνταξη του κειμένου της Συμφωνίας για την εφαρμογή της Τριμερούς Συμμαχίας (Κύπρου-Ελλάδας-Τουρκίας) πού προνοούσε η Συνθήκη Ζυρίχης - Λονδίνου.

Υπουργός Εξωτερικών 1960-1972.

• Κατά την ανακήρυξη της ανεξαρτησίας της Κύπρου στις 16 Αυγούστου 1960, διορίστηκε από τον Πρόεδρο της Κυπριακής Δημο¬κρατίας Αρχιεπίσκοπο Μακάριο Υπουργός Δικαιοσύνης και λίγες μέρες αργότερα Υπουργός Εξωτερικών.

Σημαντικές Διασκέψεις και Διεθνή συνέδρια υπό την ιδιότητα του Υπουργού Εξωτερικών.

• Υπό την ιδιότητα του Υπουργού Εξωτερικών, εκπροσώπησε την Κύπρο σε πολλές διεθνείς διασκέψεις συνέδρια και διαπραγματεύσεις.  Συνόδευσε τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας κατά τις επίσημες και άλλες επισκέψεις του σε πολλές χώρες, όπως Ηνωμένη Αραβική Δημοκρατία (1961), Ομόσπονδη Δημοκρατία της Γερμανίας (1962), Ηνωμένες Πολιτείες (1962), Ελλάδα (1962), Τουρκία (1962), Ινδία (1962), Νιγηρία (1966), Νταχομέυ (1966), 'Ακτή του Ελεφαντόδοντος (1966), Γκάνα (1966), Παναμάς (1966), Ουραγουάη (1966), Χιλή (1966), Ισημερινός (1966), Κολομβία (1966), Φιλανδία (1968), Σουηδία (1968), Δανία (1968), Βατικανό (1968), Τανζανία (1970), Ζαμβία (1970), Κένυα (1970), Ιαπωνία (1970) και Σοβιετική Ένωση (1971). Συνόδευσε επίσης τον Πρόεδρο κατά τις Διασκέψεις Αρχηγών της Κοινοπολιτείας και τις Διασκέψεις Κορυφής των Αδεσμεύτων στο Βελιγράδι (1961), στο Καιρό (1964) και στη Λουσάκα (1970).
• Εκπροσώπησε την Κύπρο επανειλημμένα σε συνεδρίες  του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών και σε συνόδους της Γενικής Συνέλευσης κατά τη διάρκεια συζητήσεων του Κυπριακού και είχε επανειλημμένες συναντήσεις με το Γενικό Γραμματέα του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών, Ου Θάντ.
• Το Σεπτέμβριο του 1964 υπέγραψε στη Μόσχα τη Συμφωνία για στρατιωτική βοήθεια προς την Κύπρο. Επισκέφθηκε επίσης επανειλημμένα την Αθήνα για διαβουλεύσεις με τις εκάστοτε ελληνικές κυβερνήσεις.
• Συμμετέσχε στις συνεδρίες της εξ Υπουργών Επιτροπής του Συμβουλίου της Ευρώπης στο Στρασβούργο και στο Παρίσι και κατά την περίοδο Απριλίου-Δεκεμβρίου 1967 διετέλεσε Πρόεδρος  της  Επιτροπής.
• Παραιτήθηκε από το αξίωμα του Υπουργού Εξωτερικών στις 5 Μαΐου 1972, ύστερα από σοβαρή διαφωνία και αντιδικία του με το στρατιωτικό καθεστώς των Αθηνών.
• Μετά την παραίτηση του ιδιώτευσε ασκώντας το επάγγελμα του δικηγόρου και νομικού συμβούλου.

• Περίοδος μετά το πραξικόπημα και την εισβολή.

• Ο κ. Σπύρος Κυπριανού προσκληθείς από τον Πρωθυπουργό Κωνσταντίνο Καραμανλή πήγε την 1η Αυγούστου 1974, στην Αθήνα για να ανταλλάξει απόψεις μαζί του, υπό το φως της δημιουργηθείσας κατάστασης. Επίσης είχε χωριστές συναντήσεις με τον Αντιπρόεδρο της Κυβέρνησης και Υπουργό Εξωτερικών Γεώργιο Μαύρο και άλλα μέλη της Κυβέρνησης Εθνικής Ενότητας, που είχε αναλάβει την εξουσία μετά την κατάρρευση της χούντας.
• Πηγαινοερχόταν τότε μεταξύ Αθηνών και Λονδίνου, όπου διέμενε προσωρινά ο Πρόεδρος Μακάριος.
• Το Σεπτέμβριο του 1974 πήγε στη Νέα Υόρκη, όπου ηγήθηκε της Κυπριακής Αντιπρο¬σωπείας ως ειδικός απεσταλμένος κατά τη συζήτηση του Κυπριακού στη Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών, αποτέλεσμα της οποίας ήταν η υιοθέτηση του ψηφίσματος 3212 (1.11.1974) , το οποίο είχε ομόφωνα υιοθετηθεί και από το Συμβούλιο Ασφαλείας.
• Από τη Νέα Υόρκη πήγε στην Αθήνα, Προσκλήθηκε και έλαβε μέρος -παρόλο πού δεν είχε επίσημη ιδιότητα- στις συνομιλίες μεταξύ της Ελληνικής Κυβέρνησης και του Προέδρου Μακαρίου κατά το Δεκέμβριο του 1974.
• Το Φεβρουάριο του 1975 κλήθηκε πάλι να παραστεί στη συνεδρία του Συμβουλίου Ασφαλείας στη Νέα Υόρκη ως μέλος της Κυπριακής αντιπροσωπείας.  Η ανάθεση εθνικών αποστολών γινόταν με απόφαση του Εθνάρχη Μακαρίου.

Πρόεδρος Δημοκρατικού Κόμματος 1976 – 2000.

• Στις 12 Μαΐου 1976 ανακοίνωσε την ίδρυση της Δημοκρατικής Παράταξης που αργότερα μετονομάστηκε σε  Δημοκρατικό Κόμμα.
• Στις 6 Οκτωβρίου 2000 απεχώρησε από την Προεδρία του Δημοκρατικού Κόμματος, παρέμεινε όμως ενεργά αναμειγμένος στην πολιτική, ως μέλος του Εθνικού Συμβουλίου.
• Πρόεδρος της Βουλής 1976 – 1977.
• Κατά τις βουλευτικές εκλογές της 5ης Σεπτεμβρίου 1976 το Δημοκρατικό Κόμμα εξασφάλισε 21 έδρες από το σύνολο των 35 εδρών στη Βουλή των Αντιπροσώπων και ο ίδιος εξελέγη Πρόεδρος της Βουλής.
• Πρόεδρος της Δημοκρατίας 1977-1988.
• Μετά το θάνατο του Προέδρου της Δημοκρατίας Αρχιεπίσκοπου Μακαρίου, στις 3 Αυγούστου 1977, ο κ. Σπύρος Κυπριανού, δυνάμει του Συντάγματος, ανέλαβε ως Προεδρεύων της Δημοκρατίας. 
• Στις 3 Σεπτεμβρίου 1977 εξελέγη ομόφωνα Πρόεδρος της Δημοκρατίας για τη συμπλήρωση του υπολοίπου της θητείας του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου, που έληγε στις 27 Φεβρουαρίου 1978. 
• Στις 28 Φεβρουαρίου 1978 εξελέγη και πάλι χωρίς ανθυποψήφιο Πρόεδρος της Δημοκρατίας για περίοδο πέντε ετών. 
• Στις 13 Φεβρουαρίου 1983 επανεξελέγη Πρόεδρος της Δημοκρατίας για νέα περίοδο πέντε ετών, αφού πήρε το 56.54% των ψήφων.

• Διεθνείς επαφές και Διασκέψεις με την ιδιότητα του Προέδρου της Δημοκρατίας.

• Το Μάιο του 1978 ο Πρόεδρος Κυπριανού πήρε μέρος στην Ειδική Σύνοδο των Ηνωμένων Εθνών για τον Αφοπλισμό. 
• Κατά τη διάρκεια της θητείας του ως Πρόεδρος της Δημοκρατίας, είχε σημαντικές επαφές με τους Γενικούς Γραμματείς του ΟΗΕ Κούρτ Βάλτχαϊμ  και Πέρεζ Ντε Γκουεγιάρ .
• Σημαντική ήταν η συνάντηση ψηλού επιπέδου με τη συμμετοχή του κ. Βαλτχαϊμ, που μετά από μακρές διαπραγματεύσεις κατέληξε στη γνωστή δεύτερη συμφωνία ψηλού επιπέδου το 1979. 
• Προσφώνησε επανειλημμένα τη Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών και συμμετείχε αυτοπροσώπως στις συνεδρίες του Συμβουλίου Ασφαλείας για το Κυπριακό το 1983 και 1984.
• Κατά  τη διάρκεια της προεδρίας του είχε πολλές επαφές με αρχηγούς κρατών και κυβερνήσεων και επισκέφθηκε πολλές πρωτεύουσες. 

• Τον Αύγουστο του 1979 ο Πρόεδρος Κυπριανού μετέσχε στη Διάσκεψη Κορυφής των Αρχηγών Κρατών ή Κυβερνήσεων της Κοινοπο¬λιτείας στη Λουσάκα.
• Τον Οκτώβριο του 1981 στην επόμενη Διάσκεψη στη Μελβούρνη.
• Τον Οκτώβριο του 1985 στη Διάσκεψη στο Νασσάου.
• Το Σεπτέμβριο του 1979 μετέσχε στην 6η Διάσκεψη Κορυφής των Αδεσμεύτων στην Αβάνα της Κούβας.
• Το Μάρτιο του 1983 στην 7η Διάσκεψη Κορυφής των Αδεσμεύτων στο Νέο Δελχί .
• Το Σεπτέμβριο του 1986 στην 8η Διάσκεψη Κορυφής των Αδεσμεύτων στη Χαράρε.
• Τον Οκτώβριο του 1987 στη Διάσκεψη στο Βανκούβερ του Καναδά.

Επίσημες επισκέψεις και επισκέψεις εργασίας υπό την ιδιότητα του Προέδρου της Δημοκρατίας.

Πραγματοποίησε, πολλές επισκέψεις, επίσημες ή εργασίας, σε αρκετές χώρες, όπως:
1.  Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Ρουμανίας, 23-26 Ιουνίου 1979.
2. Αραβική Δημοκρατία της Συρίας, 22-25 Οκτωβρίου 1979.
3.  Ιταλία και Βατικανό, 4-6 Μαρτίου 1980.
4.  Τσεχοσλοβακική Σοσιαλιστική Δημοκρατία, 9-11 Ιουνίου 1980.
5.  Λαοκρατική Δημοκρατία της Γερμανίας, 11-14 Ιουνίου 1980.
6.  Σοσιαλιστική Ομόσπ. Δημοκρατία της Γιουγκοσλαβίας, 6-9 Οκτωβρίου 1960 και 11-13 Φεβρουαρίου 1985.
7.  Ινδίες, 23-25 Οκτωβρίου 1980.
8.  Βρετανία και Λουξεμβούργο, 16-23 Δεκεμβρίου 1980.
9.  Ομόσπονδη Δημοκρατία της Γερμανίας, 12-14 Φεβρουαρίου 1981.
10.  Αυστραλία, 27 Σεπτεμβρίου – 9 Οκτωβρίου 1981.
11.  Λαϊκή Δημοκρατία της Βουλγαρίας, 24-27 Νοεμβρίου 1981.
12.  Λαοκρατική Δημοκρατία της Ουγγαρίας, 27-30 Νοεμβρίου 1981.
13. Ιράκ, 20-22 Δεκεμβρίου 1981.
14. Ένωση Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών, 28 Οκτ.-2 Νοεμβ. 1982
15. Ελλάδα, 7-8 Απριλίου 1983
16. Λαϊκή Δημοκρατία Κίνας, 26 Ιουνίου-1 Ιουλίου 1984.
17. Κούβα, 24-27 Φεβρουαρίου 1987.
18. Ισπανία, 12-14 Ιουλίου 1987.

Πρόεδρος της Βουλής 1996-2001.

• Στις βουλευτικές εκλογές  του 1996 ο  κ. Κυπριανού, εξελέγη βουλευτής και Πρόεδρος της Βουλής για περίοδο πέντε ετών.

Κατά τη διάρκεια της θητείας του ως Προέδρου της Βουλής , ο κ. Κυπριανού πραγματοποίησε επίσημες επισκέψεις και επισκέψεις εργασίας σε πολλές χώρες και συνέβαλε αποφασιστικά στην ανάπτυξη των σχέσεων με τα κοινοβούλια των χωρών αυτών, ιδιαίτερα με κοινοβούλια χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Έλαβε επίσης μέρος σε συνέδρια και συνόδους των Διεθνών Κοινοβουλευτικών Οργανισμών.

Παράσημα και άλλες τιμητικές Διακρίσεις.

• Κατά τις επίσημες επισκέψεις του σε άλλες χώρες ή και με άλλες ευκαιρίες του απονεμήθηκαν παράσημα και άλλες τιμητικές διακρίσεις όπως:

1. Μέγας Αστέρας της Ηνωμένης 'Αραβικής Δημοκρατίας, απονεμηθείς από τον Πρόεδρο Γκαμάλ Aμπντέλ Νάσσερ (1961).
2. Μεγαλόσταυρος Γεωργίου Α', απονεμηθείς από την Α.Μ. το Βασιλέα των Ελλήνων Παύλο Α' (1962).
3. Μεγαλόσταυρος της Ομόσπονδης Δημοκρατίας της Γερμανίας, απονεμηθείς από τον Πρόεδρο Δρα Χάινριχ Λούμπκε (1962).
4. Μεγαλόσταυρος του Τάγματος Μπογιάκα της Κολομβίας, απο¬νεμηθείς από τον Πρόεδρο Δρα Κάρλος Λλέρας Ρεστρέπο(1966).
5. Μεγαλόσταυρος και Παράσημο του Τάγματος της Τιμής της Χιλής, απονεμηθέντα από τον Πρόεδρο Δρα Έντουάρντο Φρέι (1966) .
6. Εκκλησιαστικό Παράσημο του Τάγματος Αγίας Αικατερίνης του Σίνα(1966).
7. Μέγας Αργύρους Σταυρός της Αυστρίας, απονεμηθείς από τον Πρόεδρο Δρα Φρανς Γιόνας (1973).
8. Αστέρας της Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας της Ρουμανίας, απονεμηθείς από τον Πρόεδρο κ. Νικολάι Τσαουσέσκου (1979) .
9. Ανώτατο παράσημο της Συρίας, απονεμηθέν από τον Πρόεδρο Στρατηγό Χάφεζ Αλ Άσσαντ (1979).
10. Ανώτατη Τιμητική Διάκριση και Παράσημο του Τάγματος του Λευκού Λέοντος Πρώτης Τάξεως της Τσεχοσλοβακικής Σοσιαλι¬στικής Δημοκρατίας, απονεμηθέντα από τον Πρόεδρο κ.Γκούσταβ Χούσακ (1980).
11. Μέγας Αστέρας της Φιλίας των Λαών, απονεμηθείς από τον Πρόεδρο του Κρατικού Συμβουλίου της Λαοκρατικής Δημοκρατίας της Γερμανίας κ. Έρικ Χόνεκερ (1980). 
12. Ανώτατη Τιμητική Διάκριση της Ομόσπ. Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας της Γιουγκοσλαβίας, απονεμηθείσα από τον Πρόεδρο κ. Ζβιγιετίν Μιγιάτοβιτς (1980) .
13. Ανώτατο Παράσημο του Τάγματος Ογιάσουι Ραγιάνια του Βασιλείου της Νεπάλης, απονεμηθέν από το Βασιλέα Μπιρέντρα Μπίρ Μπικράμ Σάχ Ντέβ (1981).
14.   Μεγαλόσταυρος του Παναγίου Τάφου, απονεμηθείς από τον Πατριάρχη Ιεροσολύμων Διόδωρο (1981).
15.  Ανώτατη Τιμητική Διάκριση της Βουλγαρίας, απονεμηθείσα από τον Πρόεδρο του Κρατικού Συμβουλίου της Λαϊκής Δημοκρατίας της Βουλγαρίας κ. Τόντορ Ζίβκωφ (1981).
16.  Ανώτατο Παράσημο της Ουγγαρίας, απονεμηθέν από τον Πρόεδρο του Κρατικού Συμβουλίου της Λαοκρατι¬κής Δημοκρατίας της Ουγγαρίας κ. Παλ Λόσοντσι (1981) .
17.  Μεγαλόσταυρος του Τάγματος του Σωτήρος, απονεμηθείς από τον Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας κ. Κωνσταντίνο Καραμανλή (1983).
18.  Ανώτατο παράσημο της Δημοκρατίας της Κούβας, του Τάγματος Τζοζέ Μαρτί,  απονεμηθέν από το Υπουργικό Συμβούλιο της Κούβας (1987).
19. Περιδέραιο του Τάγματος Ισαβέλλας της Καθολικής, απονεμηθέν από το Βασιλέα της Ισπανίας Χουάν Κάρλος Α΄ (1987).

Ο Πρόεδρος Κυπριανού, ανακηρύχθηκε Επίτιμος Διδάκτωρ Νομικής, των Πανεπιστημίων Θεσσαλονίκης (1983) και Βελιγραδίου (1985) .     

Στις 16 Φεβρουαρίου 2002, σε εκδήλωση που διοργάνωσε το Δημοκρατικό Κόμμα στη Λευκωσία, τίμησαν τον Πρόεδρο Κυπριανού για το σύνολο της προσφοράς του για 50 χρόνια, η Πολιτεία, η Εκκλησία και όλα τα πολιτικά κόμματα Κύπρου και Ελλάδας.

Λίγες μέρες αργότερα, η Εκκλησία  της Κύπρου, απένειμε  στον Πρόεδρο Κυπριανού την ανώτατη διάκριση της.

Ο Πρόεδρος Κυπριανού απεβίωσε στις 17.32  της 12ης Μαρτίου 2002, στο ογκολογικό κέντρο Λευκωσίας μετά από εννεάμηνη μάχη με τον καρκίνο. Η κηδεία του έγινε στις 14 Μαρτίου 2002 στην εκκλησία Ευαγγελίστριας στη Λευκωσία και η ταφή στον οικογενειακό τάφο σε κοιμητήριο της γενέτειρας του Λεμεσού.