Είναι λογικό και επιβεβλημένο μετά από  μια τόσο απρόσμενη, ανατρεπτική και μεγάλη μεταβολή ποσοστών, να απασχολεί τον κόσμο του Δημοκρατικού Κόμματος το τι επέδρασε για την διαμόρφωση της εξέλιξης αυτής.

Το Δημοκρατικό Κόμμα δεν διέπραξε κάποιο εθνικό έγκλημα, δεν προκάλεσε κάποια μεγάλη (ούτε μικρή) καταστροφή ώστε να τύχει μιας απαξίωσης σε τέτοια έκταση. Αντίθετα όλη η πορεία του Δημοκρατικού Κόμματος υπήρξε γεμάτη προσφορά και αγώνες για το εθνικό πρόβλημα, την κοινωνική, οικονομική και πολιτισμική πρόοδο και ανάπτυξη της χώρας μας.

Η τεράστια αποχή, έπληξε βέβαια όλες τις δυνάμεις γιατί παρόλα τα πλασματικά ποσοστά που κατέγραψε το αποτέλεσμα των Ευρωεκλογών της 6ης Ιούνη 2009, παρόλους τους πανηγυρισμούς για πρωτιές και αυξήσεις ποσοστών, η πραγματικότητα είναι πως σε σχέση με τις βουλευτικές εκλογές του 2006, ο ΔΗΣΥ «απαξιώθηκε» από 18567 ψηφοφόρους του, το ΑΚΕΛ από  24144 , η ΕΔΕΚ από 7364 και το Δημοκρατικό Κόμμα από  37833, και όλα αυτά χωρίς να αφαιρεθούν οι νέοι ψηφοφόροι που προστέθηκαν στους εκλογικούς καταλόγους των ευρωεκλογών και ψήφισαν.

Κι ενώ οι αριθμοί αυτοί αποδεικνύουν πώς το αποτέλεσμα των ευρωεκλογών είναι πλασματικό, και δεν ανταποκρίνεται στην πραγματική δύναμη των κομμάτων,  γεννάται το ερώτημα γιατί υπήρξε μια τόσο μεγάλη διαφορά σε σχέση με το Δημοκρατικό Κόμμα; Γιατί δεν το έπληξε η αποχή στον ίδιο βαθμό με τα άλλα κόμματα;  

Επιπρόσθετα, μπορεί να πει κανείς πως τα κέρδη και οι ζημιές του Δημοκρατικού Κόμματος στις ευρωεκλογές ήταν ισοσταθμισμένα λίγο πολύ, όσο «έδωσε» «πήρε» γιατί το 1% της δύναμης του  που πήγαινε σε μια άλλη δύναμη, δεν ήταν το ίδιο σε πραγματικούς αριθμούς με αυτό που έπαιρνε . Ένα τοις εκατό της δύναμης του ΔΗΚΟ σύμφωνα με τις βουλευτικές εκλογές για παράδειγμα ήταν περίπου 750 ψήφοι ενώ ένα της εκατόν της δύναμης του ΑΚΕΛ στις ίδιες εκλογές ήταν 1290.

Που πήγαν λοιπόν οι 37833 ψήφοι του Δημοκρατικού Κόμματος; Σίγουρα στην συντριπτική τους πλειοψηφία δεν αποφάσισαν να υποστηρίξουν κάποιο άλλο κόμμα γιατί όσοι το αποφάσισαν το έπραξαν κι όλας μέσα στην φυσιολογική μετακίνηση που υπήρξε και που συνήθως υπάρχει.

Πολλοί και διάφοροι λόγοι πρέπει να επέδρασαν βέβαια, αλλά ένα βασικό στοιχείο σε σχέση με τα άλλα κόμματα, είναι ότι ο ψηφοφόρος του Δημοκρατικού Κόμματος δεν είχε μεγάλο κίνητρο στις εκλογές αυτές. Το ΑΚΕΛ «κυνηγούσε» ποσοστό, για να στηρίξει τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, ο ΔΗΣΥ «κυνηγούσε» πρωτιά για να αμφισβητήσει το ΑΚΕΛ, η ΕΔΕΚ  από τον Σεπτέμβρη που άρχισε την εκστρατεία της έκανε συνείδηση τον «σοσιαλιστή βουλευτή της άδειας καρέκλας». Το ΔΗΚΟ, ήταν βέβαιο ότι θα εκλέξει τον ένα του ευρωβουλευτή, δεν κυνηγούσε πρωτιά, άρχισε αργά την προεκλογική του εκστρατεία που μάλιστα στον απόηχο του Συνεδρίου του και ιδίως της εβδομάδας που ακολούθησε, ήταν μονοθεματική σε αντίθεση με τους προσυνεδριακούς σχεδιασμούς. Κυρίαρχο θέμα, το «δυνατό χαρτί» του, το εθνικό.

Αλλά δεν αποτελεί το εθνικό θέμα ένα σοβαρό κίνητρο, ώστε να είχε ο ψηφοφόρος του ΔΗΚΟ ένα σοβαρό λόγο για να πάει να ψηφίσει;

Φαίνεται πως το καθαρό μήνυμα που έστειλε ο κόσμος του ΔΗΚΟ, δεν είχε και τόσο κατεύθυνση προς Βρυξέλλες αλλά προς τα Κεντρικά Γραφεία στη Λευκωσία και στους «θριαμβευτές» του συνεδρίου, που θεώρησαν τον «θρίαμβο» σαν εντολή να  μετατρέψουν τον πολιτικό λόγο του κόμματος σε σχέση με το Κυπριακό σε άρνηση των πάντων, χωρίς να προτείνουν και το τι θα γίνει παρακάτω, χωρίς να δίνουν περιθώρια ότι και άλλοι μπορεί να νοιάζονται για το εθνικό θέμα και πως μαζί πρέπει να παλέψουμε όλοι, χωρίς να λαμβάνουν υπόψη ότι πέρασαν 35 χρόνια και όσο περνά ο καιρός απομακρύνεται η πιθανότητα μιας λύσης , ότι ο κόσμος της Κύπρου θέλει λύση, που πρέπει οι ηγέτες του να φροντίσουν να είναι δίκαιη, λειτουργική  βιώσιμη και διαρκής, και σαν επιστέγασμα , έριξαν και μια δόση «αποχώρησης από την κυβέρνηση» λες και έτσι θα εξυπηρετηθούν οι οποιοιδήποτε καλώς νοούμενοι στόχοι.

Εφόσον το κυρίαρχο θέμα στην προεκλογική του Δημοκρατικού Κόμματος ήταν το εθνικό θέμα και μια δόση «αποχώρησης» από την κυβέρνηση, δεν είναι λογικό να υποθέσει κανένας ότι το καθαρό μήνυμα που έστειλε ο ψηφοφόρος του κόμματος  αφορά αυτά τα θέματα; Ότι δηλαδή σαν κεντρώος, συναινετικός, μετριοπαθής άνθρωπος δεν του ταιριάζει, δεν ανέχεται τις ακραίες τοποθετήσεις, την μονοπώληση του πατριωτισμού, τις ακραίες και αστήρικτες κορόνες  και κυρίως όταν δεν συνοδεύονται από προτάσεις για το  τι θα γίνει εφόσον εγκαταλειφθεί αυτό που κατακεραυνώνουμε;  Δεν είναι επίσης λογικό να υποθέσει κανείς ότι καθαρό είναι και το μήνυμα ότι πρέπει να συνεργαστούμε με την κυβέρνηση και να προσπαθήσουμε να εμβολιάσουμε το πρόγραμμα της που δεν ήταν εξαρχής και δικό μας πρόγραμμα, να είμαστε δηλαδή εκεί και να ασκούμε ρόλο, αντί να είμαστε εντός εκτός και επί ταυτα;

Η σύνεση, η μετριοπάθεια, ο εποικοδομητικός διάλογος, οι δημιουργικές προτάσεις, η σύνθεση, τα επιχειρήματα, είναι τα στοιχεία που χαρακτήριζαν πάντα το Δημοκρατικό Κόμμα από την ίδρυση του. Στοιχεία που είναι τρόπος ζωής για τους αγνούς ανθρώπους του κόμματος και κανένας αξιωματούχος δεν μπορεί να τα αγνοεί για τον απλό λόγο ότι οι αξιωματούχοι έρχονται και παρέρχονται, είναι αναλώσιμοι, οι ιδέες και οι αρχές παραμένουν αναλλοίωτες και δεν είναι λάστιχο να τις τεντώνει και να τις μαζεύει ο καθένας όπως νομίζει !!! Ο λαός του ΔΗΚΟ, έστειλε ένα καθαρό μήνυμα και αναμένει να μάθει αν θα ληφθεί υπόψη.