Δεν πιστεύω ότι μπορεί να κατηγορήσει κανείς τον Μάριο Καρογιάν για οτιδήποτε αφορά τους χειρισμούς του για αντιμετώπιση της τελευταίας κρίσης στο Δημοκρατικό Κόμμα. Από την μια, με τα μηνύματα που δόθηκαν από τον ίδιο και τον εκπρόσωπο του κόμματος, έδειξε ότι όντως είναι αποφασισμένος να μην αποδεχθεί καταστάσεις που τορπιλίζουν την ενότητα και τη συνοχή του κόμματος, και προπάντων την αξιοπιστία  και την αξιοπρέπεια του στις δύσκολες στιγμές που διέρχεται ο τόπος. Και από την άλλη, ότι αισθάνεται πλήρως τις ευθύνες του ως ηγέτης ενός ιστορικού κόμματος που επιβάλλεται να είναι ομόθυμα συντεταγμένο στην πολιτική και στρατηγική του, με τα στελέχη και όλες τις δυνάμεις του σε πλήρη διάταξη και εγρήγορση για αντιμετώπιση των σημερινών και αυριανών προκλήσεων. Ασφαλώς και μια απόφαση για έκπτωση κάποιων στελεχών από το κομματικό τους αξίωμα δημιουργεί ανεπιθύμητες

 

καταστάσεις για ένα κόμμα αφού με βεβαιότητα  το οδηγεί σε κλυδωνισμούς από τους οποίους είναι άγνωστο πόσο και σε ποιό βαθμό θα επηρεαστεί. Ωστόσο, υπάρχει και το μέτρο της κομματικής συνέπειας και πειθαρχίας στις συλλογικές αποφάσεις.  Δεν μπορεί,  άλλα να αποφασίζουν τα συλλογικά όργανα μετά από μεγάλο προβληματισμό και περίσκεψη και άλλα να διαμηνύουν και να δηλώνουν με τις δημόσιες παρεμβάσεις και ενέργειες τους ανώτεροι αξιωματούχοι εκδηλώνοντας κατά τρόπο απαράδεκτο  τις διαφωνίες τους  με επικρίσεις που προκαλούν τα αισθήματα ανοχής  συναγωνιστών  τους αναφορικά με μια απόφαση που κατά μεγάλη, μάλιστα, πλειοψηφία έλαβαν. 

 

 Αυτό, δεν προσκρούει μόνο στην υπέρτατη αρχή της δημοκρατίας που θέλει την μειοψηφία να σέβεται τις αποφάσεις της πλειοψηφίας. Προσκρούει και στις αρχές  της απαραίτητης συμμετοχικής ευπρέπειας και εκτίμησης προς ανθρώπους που βρίσκονται στην ίδια έπαλξη, ίσως και πολύ πριν από τους ίδιους.

 

Κανείς δεν μπορεί να οικτίρει τις διαφορετικές απόψεις, πόσο μάλλον όταν αναβαθμίζεται ο επιθυμούμενος προβληματισμός και ενισχύεται η παραγωγή της αναγκαίας πολιτικής για τα κρίσιμα ζητήματα που αφορούν τον τόπο και τον συμπολίτη μας.  Από τη στιγμή όμως που οι απόψεις και οι ιδέες αυτές  μετουσιώνονται σε συλλογικές αποφάσεις και θέσεις του κόμματος, είναι αδικαιολόγητο να τις παραγνωρίζει και να τις παραβιάζει ο οποιοσδήποτε.  Ιδιαίτερα οι ανώτεροι αξιωματούχοι που από τη θέση τους έχουν ως πρωταρχικό καθήκον να τις στηρίζουν και να τις υποστηρίζουν από το κάθε βήμα που τους προσφέρεται. Αν δε, αισθάνονται πως δεν μπορούν να το πράξουν, ή έχουν, φερ’ ειπείν, προβλήματα προσωπικής συνείδησης, υπάρχουν άλλοι δρόμοι . Ποτέ όμως αμφισβητώντας και υπονομεύοντας τις αποφάσεις του κόμματος  τους.

 

Τα περιθώρια χρόνου και οι ευκαιρίες που έδωσε ο Μάριος Καρογιάν σε στελέχη να συμμορφωθούν προς τις αποφάσεις, δεν πρέπει να παρεξηγούνται. Οι ευθύνες του δικού του αξιώματος, το επέβαλλαν. Έδειξε ωριμότητα και ανοχή και αγνόησε δημοσιεύματα και «μπηχτές» που αφορούσαν την προσωπική του θέση. Έδωσε ως ηγέτης του κόμματος την τελευταία ευκαιρία. Μια ευκαιρία που θα πρέπει να αξιολογήσουν ορθά και να εκμεταλλευτούν όλοι. Κριτήριο είναι ο σεβασμός προς τις συλλογικές αποφάσεις και η έκφραση του σεβασμού αυτού. Ο ενιαίος πολιτικός λόγος, στη γραμμή των αποφάσεων του κόμματος, είναι η απαραίτητη προϋπόθεση για να ξεπεραστεί η όποια κρίση στο κόμμα. Με δεδομένα συνέχισης της υπονόμευσης, της ανυπακοής και των άλλων εκδηλώσεων αποστασιοποίησης από τις αποφάσεις, δεν μπορεί παρά οι λύσεις να είναι άλλες.                

 

Δύσκολος δρόμος, αλλά υπό τις συνθήκες επιβαλλόμενος.